ارزش تجاری تسهیلات مرکز داده

ارزش تجاری تسهیلات مرکز داده     

 

معیارها شیوه تفکر طراحان آی تی را در مورد ارزش تجاری سرمایه گذاری در بخش تسهیلات تغییر می دهد.

در شرایط کلی، ارزش های تجاری سازمان ها بر اساس سه هدف اصلی بنا شده است:

  • افزایش درآمد
  • کاهش هزینه
  • استفاده بهینه از سرمایه و دارایی ها

این سه هدف باعث افزایش دریافتی ها و گردش وجوه نقد وسرمایه گذاری بر روی تسهیلات می شود .

مدیران کالاهایی مانند ژنراتور، دستگاه تهویه مطبوع، سیستم های امنیتی و سیستم های UPS را بعنوان تدابیر بیمه کننده خریداری می کنند. برای هر شبکه و مرکز داده ای خطر Down time ناشی از مشکلات حرارتی و برق اتفاق می یافتد و سرمایه گذاری در بخش تسهیلات این خطرات و خطرات دیگر را کاهش می دهد.

بنابراین چگونه سه هدف اصلی تجاری یعنی درآمد، هزینه و سرمایه را تحت تاثیر قرار می دهد؟

جریان و روند درآمد آهسته یا قطع می شود. هزینه ها/ مخارج تحمیل می شوند و هنگامی که سیستم ها Down می شوند .سرمایه، کم بهره یا غیر مولد می شود. بنابراین تسهیلات در کاهش زمان Down time ناشی از هر علتی، در برآوردن هر سه هدف بسیار موثرند.

بطور کلی برآورد ارزش تجاری تسهیلات بر اساس دو معیار اصلی بود : قابل دسترس بودن و هزینه های از پیش تعیین شده.

افزایش قابلیت دسترسی تسهیلات و مراحل کار، باعث ادامه فعالیت و استفاده بهینه و مولد از سرمایه می شود.

یک شرکت تولید کارت اعتباری را تصور کنید که سیستم های آن غیر قابل دسترسی است. یعنی کارت های اعتباری مخصوص خرید کالا کار نمی کنند . جریان درآمدزایی آن طی زمان Down time متوقف می شود. بعلاوه کارمندان تا زمانی که سیستم های مربوطه قطع هستند نمی توانند کارایی داشته باشند. کاهش هزینه های از پیش تعیین شده تسهیلات، برگشت سرمایه را بیشتر می کند. اگر هزینه های تسهیلات یک کار کم و خطر / هزینه زمان Down time زیاد باشد. راحت تر می توان آن را توجیه کرد.

 تعریف تکنیکی از قابلیت دسترسی 

قابلیت دسترسی میزان عملکرد یا دسترسی به یک سیستم و اجزای آن می باشد که هنگام نیاز بتوان از آن استفاده کرد.  

قابل اطمینان بودن تجهیزات بطور یقین متغییری است که بر سیستم و اجزایی که هنوز قابل استفاده هستند تاثیردارد. اما عوامل دیگر مانند زمان بازیابی (MTTR) و عوامل انسانی نقش بسیار مهمی ایفا می کنند. سیستم ها چه برنامه ریزی شده و چه برنامه ریزی نشده ممکن است Down شوند. ارزیابی و اظهار نظرکارشناسان و متخصصین صنایع این است که عوامل انسانی 60-40% دلیل Down time برنامه ریزی نشده است.

با توجه به اینکه قابلیت دسترسی دلیل اصلی سرمایه گذاری در بخش تسهیلات است.  چگونه می توان تصمیم گرفت الزامات قابلیت دسترسی چه چیزی باید باشد؟

راه حل این موضوع که الزامات چه چیزی باشند اغلب در هزینه سولوشن است.

در کارهای تجاری همیشه پروژه ها رقابتی بوده و بودجه محدود دارند . مدیران می توانند با انتخاب سولوشن تسهیلاتی با  قابلیت دسترسی بالا و با تاکید بر طراحی خالی . از اشتباه انسانی و زمان بازیابی سریع به بالاترین درجه ممکن دسترسی برسند.

تغییرات سریع محیط آی تی دو معیار دیگر برای ارزیابی و بررسی ارزش تسهیلات دیکته می کند. اول، طرح های تجاری باید انعطاف لازم جهت ایجاد تغییر در شرایط بازارو فرصت ها را داشته باشد. سرمایه گذاری هایی که منابع را محدود می کنند . توانایی پاسخ به این انعطاف پذیری را کم می کنند و هنگامی که این انعطاف پذیری وجود نداشته باشد. نتیجه قابل پیش بینی از دست رفتن فرصت ها است.

همچنین می تواند به معنی تطبیق و سازگاری سریع با تغییرات در حال افزایش و مورد نیاز باشد. بعضی از مرکز داده های متوسط با جزئیات بسیار زیاد ساخته شده اند. تحقیقات نشان می دهد بطور کلی کمتر از 50% از ظرفیت زیرساخت مرکز داده های امروزی مورداستفاده قرار می گیرد. در حقیقت طبق مقاله ” الزامات برق مرکز داده” تقریبا یک سوم مرکز داده ها بطور کامل استفاده می شوند. 66% ظرفیت مرکز داده هدر می رود که میزان اندکی نیست.

تصور کنید ROI  یک پروژه سه برابر بیشتر باشد. دو سوم سرمایه گذاری را می توان به پروژه های دیگر شرکت تخصیص داد . که پتانسیل برگشت بیشتر سرمایه را دارند. زمانی که سرمایه گذاری در بخش تسهیلات می تواند نیازهای امروز را پوشش دهد .  قابلیت پذیرش هر گونه الزاماتی را در آینده دارد ( بجای تلاش برای پیش بینی نیاز های 10 سال آینده). احتمال خطای پیش بینی شده از بین می رود و می توان به برگشت سرمایه خوش بین بود.

دومین معیار ارزش گذاری که باید مورد بررسی قرار گیرد هزینه کلی مالک (TCO) است.

این موضوع تصمیم گیرندگان را در مورد هزینه های طولانی مدت یک سولوشن در ابهام قرار می دهد . که شامل هزینه های اجرا و نگهداری می شود. به دلیل روش سنتی خرید کالاهای اصلی پروژه. هزینه از پیش تعیین شده اغلب بعنوان معیار در نظر گرفته می شود. مخارج سرمایه جهت پرداخت مالیات و هزینه استهلاک یا کاهش قدرت خرید. اغلب از هزینه های جاری در اسناد حسابداری یک پروژه جدا می شود. با آنکه هزینه های از پیش تعیین شده تنها بخشی از  TCO می باشد. برای تایید پروژه و خرید کافی بوده و می توان پروژه را آغاز کرد. چیزهایی مانند صورت حساب برق جزء این فرآیند تصمیم گیری نیست. هزینه هایی که اغلب بعنوان هزینه های حقیقی زندگی به شمار می روند . این هزینه ها همراه پروژه هستند اما از تنخواه پروژه پرداخت نمی شوند بلکه از بودجه اجرایی پرداخت می شوند.

امروزه تصمیم گیرندگان هنگام انتخاب پروژه های مهم. به اهمیت دیگر هزینه های مربوط به ارزیابی ارزش تجاری توجه می کنند. یک تصمیم عالی جهت سرمایه گذاری تجاری حاوی هزینه های شروع و هزینه های جاری است.

TCO مرکز داده های خاص بستگی به اندازه تسهیلات و وسایل دارد. به هر حال تعیین هزینه های کلی به شیوه ای که برای هر نوع مرکز داده ای مفید باشد.امکان پذیر است. روش پیشنهادی تعیین الزامات TCO. نسبت هزینه کلی هر رک بر عمر مرکز داده می باشد. ارزش وسایل 10 ساله هر رک 100.000 دلار است. این یک سرمایه گذاری ارزشمند و عظیم است( در مقایسه با هزینه سرمایه گذاری بر تجهیزات آی تی). بنابراین بسیار مهم است که مدیران آی تی این ارزش را درک کنند. TCO تنها عامل سرمایه گذاری نیست بلکه عوامل دیگری مانند هزینه اجرا و نگهداری نیز موثر است.

باید روشن شود در دنیای پر رقابت تجاری امروز تنها هزینه های از پیش تعیین شده نیست بلکه  TCO  است. که ارزش واقعی تجاری را نشان می دهد. هزینه اختلال در اجرای مرکز داده با روش های سنتی نشان می دهد . که تقریبا 50% هزینه ها مربوط به هزینه های اجرایی و 50% مربوط به مخارج سرمایه است.

از کل این هزینه ها. نسبت قابل توجهی ( حدود 30%) به دلیل برنامه ریزی ضعیف و تصمیمات نادرست در مورد طراحی، به هدر می رود.

بزرگ تر از اندازه بودن. عامل مهم در افزایش TCO است که منجر به اتلاف چشمگیری می شود. این اتلاف شامل افزایش مخارج سرمایه. هزینه های اجرایی و بویژه هزینه انرژی می شود. در حالی که عمدتا علت این اتلاف نامشخص و مبهم است . نمی توان به آسانی برنامه ها را سامان دهی کرد. راه حل واقعی برای بدست آوردن TCO بهینه و مناسب. استفاده از وسایل و تسهیلاتی است که مطابق با قابلیت و ظرفیت توسعه پذیری طراحی شده اند . تا زیرساخت ها در اندازه واقعی و هماهنگ با نیاز های مرکز داده طراحی شوند. سیستم های UPS که بزرگ تر از اندازه واقعی هستند کارایی کمتری دارند . انرژی قابل توجهی نسبت به سیستم هایی با اندازه متناسب با بار ، مصرف می کنند.

در سیستم های تسهیلاتی قدیمی با مهندسی کلی و طراحی تغییر ناپذیر و معمولا بزرگ تر از اندازه امکان دستیابی. به سیستمی که بتواند عملکرد هر سه عامل این معادله یعنی قابلیت دسترسی، سرعت و TCO را بهتر سازد وجود ندارد.

وجود سیستمی با کیفیت بالا( قابلیت دسترسی). مدت زمان قابل قبول (سرعت) و هزینه منطقی (TCO) امکان پذیر نیست و بطور کلی یکی از این عامل ها قربانی می شود .

اگر خواستار سرعت و هزینه اندک باشید باید کیفیت را قربانی کنید. اگر سرعت و کیفیت را انتخاب کنید به طور قطع باید هزینه پرداخت کنید. این الگوی قدیمی جای خود را به راهکارهای آزمایش شده جهت بهینه سازی هر سه نیاز داده است . که بوسیله استاندارد سازی، بویژه استاندارد سازی ماژولار انجام می پذیرد.

روش های مشابه استاندارد سازی مطمئن و امتحان شده. در صنایع دیگر مانند طراحی موتورهای خودرو نیز استفاده شده است . که بطور عمده ارزش تجاری تسهیلات مرکز داده را افزایش می دهد.

صنایع تولید کننده تسهیلات مرکز داده باید اندیشه دست ساز بودن صنایع را کنار بگذارند. چرا که دو وسیله متفاوت، طراحی کاملا متفاوت و مشکلات منحصر به خود و کاملا متفاوتی دارند. سیستم ها باید ماژولار و توسعه پذیر باشند.تا با هر نوع تغییر موردنیاز مرکز داده هماهنگ شوند و قابلیت اطمینان و دسترسی زیرساخت را ارتقاء داده. TCO را بهینه کنند.